Yazan: Pınar BULUT

Yanında hiç kimsenin olmaması veya olacak kimsenin bulunmaması... 

Beynin her gün kendini yenilemeye çalışırken bir inatlaşma başlıyor hasarlı ruhunla... 

Karanlık ve dipsiz kuyularda kurulu şimdi evim... Bu bir zifiri karanlık, ölüm kalım savaşı adeta... Düşlerim vuruşuyor, duygularım düğümlenmiş sanki... Aklım çözemiyor ne yapsam daha da dolanıyor...

Yazan: Zeynep Sena Güngördü

Kalbim bana küstü, beynim itaat etmiyor artık. Düşünemiyorum, belki hissedemiyorum, parmağımı bile kıpırdatamıyorum.  Yorgunluğu elimde evirip çevirip inceliyorum. Ne kadar derin izler var, ne derin yaralar…

Uzun saçlı Alman genci George Serbulov,   yeni öğrendiği Türkçesiyle “İbrahim” adlı şiiri okuyordu:  

“İbrahim'i bilirsiniz,

“İnsan üç beş damla kan ırmak üç beş damla su”

Necip Fazıl Kısa Kürek “Sakarya Türküsü” adlı şiirinde, böyle başlıyordu bir insanın serencamını anlatmaya. Üstat insanla ırmak arasında bağlamı böyle sağlıyordu. Oysa insan sadece etten, kemikten ve bu ikisi arasında bir tutkal görevi gören kandan ibaret değildir. İnsan beden ve ruh ikileminden müteşekkil bir varlıktır.

Farkında olmalı insan...
Kendisinin, hayatın, olayların, gidişatın farkında olmalı.
Farkı fark etmeli, fark ettiğini de fark ettirmemeli bazen...

Bir damlacık sudan nasıl yaratıldığını fark etmeli.
Anne karnına sığarken dünyaya neden sığmadığını

Bir fotoğraf bazen gösterdiğinin çok fazlasını çağrıştırır. Galata Köprüsü'nün üstünde, Kenyalı bir çocuk balık tutuyor. Yanında Moğol kızı, Zulzaya... Kenyalı Paul, ihtiyar balıkçıya 'kolay gelsin' deyince adam şaşırıyor. "Tanıdım seni" diyor. "Siz Türkçe Olimpiyatları'na gelen çocuklarsınız..." Onları tanıyoruz artık, yedi yıldır, bu mevsimde Afrika'dan, Balkanlar'dan, Rusya'dan, Kafkaslar'dan çıkıp geliyorlar.

Modern zamanlar, hayatı kolaylaştırırken insan ruhunu zayıflattı. İnsanın ihtiyaçlarını çoğaltarak kendisine köle etti. İnsan bir ömür boyu heveslerinin gerçekleşmesi için çalışıp didiniyor.